اول: هنگامِ نوشتنِ خاطراتِ شهید حاج یونس زنگی‌آبادی، به خاطره‌ی یکی از دوستانِ او رسیدم درباره‌ی مدارایش با اُسرای عراقی.

در عملیاتِ والفجر هشت، حاجی دستور می‌دهد نیروهای تحتِ امرش برای بیرون کشیدنِ صدها عراقیِ فراری که در باتلاق گرفتار شده بودند، اقدام کنند و حتی خودش به آن‌ها آب می‌دهد.

دوم: مدتی بعد، در خلالِ جمع‌آوریِ خاطراتِ شهید حاج مهدی طیاری، باز به این نکته رسیدم که او دستور می‌دهد نیروهایش در بیرون کشیدنِ عراقی‌ها از باتلاق کمک کنند و علی‌رغمِ اعتراضِ برخی از رزمنده‌ها، حاجی آبِ قمقـــمه‌ی خودش را به آن‌ها می‌دهد و سیره‌ی علوی را دلیلِ این کارش بیان می‌کند.

سوم: مدتی بعدتر، با یکی از فرمان‌دهانِ زمانِ جنگ صحبت می‌کردم که از لحاظِ جایگاه، در موقعیتِ مشابهی بود و در عملیاتِ والفجر هشت، فرمان‌دهِ تعدادِ زیادی نیرو بود؛ فرمان‌دهی معروف به شجاعت و نترسی در بینِ رزمندهای جنگ رفته و نسلِِ جنگ ندیده حتی.

آقای فرمان‌ده در خلال خاطراتش، آن‌جا که به بیانِ وقایعِ عملیاتِ والفجر هشت رسید، با افتخار تمام از این صحنه یاد کرد و گفت به نیروهایش دستور داده به عراقی‌هایی که در نزدیکی ساحل‌اند، کمک کنند و سرهای بقیه را با تیر بزنند.

فرمان‌ده شجاع! ما آن‌روز گفت که به دستورش قریب به صد و پنجاه عراقیِ گرفتار را کشتند.

قصه، همان قصه‌ی قدیمی است؛ این‌که برخی با تمام طولِ ریش و پینه‌ی پیشانی‌شان، و با تمام لاغریِ جثه‌ی رنج کشیده‌شان از تهجدهای شبانه‌ی جبهه، باز نتوانستند از آن معبر عبور کنند و با شهادت بروند.

قصه‌ی این‌که شاید جنگیدن، عبادت کردن و ریاضت کشیدن، این‌که نماز خواندن حتی، برای عبور از این معبر، چندان لقمه‌ی دندان‌گیری نباشد.

چه‌گونه جنگیدن، چه‌گونه عبادت کردن، چه‌گونه ریاضت کشیدن و چه‌گونه نماز خواندن، رازِ سر به‌مُهری است که من را به شدّت درگیر خودش کرده است.
این چه‌گونه‌گی رازِ سر به‌مُهری است که شهدا به آن دست یافته‌اند و ما...

نسأل الله منازل الشهداء

پ.ن: حاج یونس زنگی‌آبادی، فرمان‌‌ده شهید تیپ امام حسین علیه‌السلام لشکر ثارالله

پ.ن: حاج مهدی طیاری، فرمان‌ده شهیدگردان 419 لشکر ثارالله

پ.ن: تصویرِ عراقی‌های گرفتار در باتلاق + + + +

پ.ن: باور نمی‌کنم شهدا آدم‌های معمولی بودند؛ شاید هم باید باور کنم ما آدم‌های این روزگار خیلی غیرعادی شده‌ایم...

برای عاشقانه‌های تو و معصومانه‌های او

برای نگاه‌هـای تو و اشک‌های او

برای خنده‌های تو و بُغـض‌های او

برای دل‌دادگی‌های تو و دل‌سپردگی‌های او

برای...

برای تو و برای او

پ.ن: اصغر بِـه‌فَـر؛ فرمانده شهیدِ عملیات سپاه و شهردار نظامی پیران‌شهر - ترور شده توسط عوامل حزب دموکرات‌ - هفده اردی‌بهشت 1362 

پ.ن: تا تو نگاه می‌کنی، کار من آه کردن است     ای به‌فدای چشم تو، این چه نگاه کردن است

پ.ن: نسأل الله منازل الشهداء

چند روز است، می نشینم پای این عکس‌‌های دزدی، زُل می‌زنم به چهره‌ی سیّدحمید.

دمت گرم شیخ، خوب جمع و جور کرده‌ای این همه عکس را.

چیزی یاد گرفته‌ام ازت، که همیشه به دردم خواهد خورد؛ این‌که گاهی وقت‌ها باید کارِ کف انجام داد؛ منظورم این است که پاری وقت‌ها باید کارهایی بکنی که در نظر دیگران حداقلی هستند؛ مثل همین آرشیو جمع کردن، که حالا من زمین‌گیرش شده‌ام.

پ.ن: تصویر دیده نشده‌ای از سیدحمید میرافضلی، مسئول محور اطلاعات قرارگاه کربلا(ستادکل نیروهای مسلح)

پ.ن: این تصویر، همراه مجموعه‌ی بزرگی از تصاویر شهدای جنگ را از یکی از دوستان گرفتم؛ حیف وقت نبود برای کپی کردن کل هاردش؛ این قبیل تک زدن‌ها به یک هارد، مثل دست زدن توی قابلمه‌ی غذاست؛ لذت دارد...

پ.ن: این عکس‌ها هر کدام حرفی برای زدن دارند؛ مثل همین که سیدِ پابرهنه است و موتور معروفش و بعد هم حاج همت پشت سرش و گلوله‌ی مستقیم و...